باران رحمت . . .
امام باقر علیهالسلام
در گفتارى امیدآفرین و نشاط بخش به منتظران حقیقى حضرت مهدی مژده مىدهد که
«یَأْتِى عَلَى النّاسِ زَمانٌ یَغِیبُ عَنْهُمْ اِمامُهُمْ فَیاطُوبى لِلثّابِتِینَ عَلى اَمْرِنا فِى ذلِکَ الزَّمانِ اِنَّ اَدْنى ما یَکُونُ لَهُمْ مِنَ الثّوابِ اَنْ یُنادِیَهُمُ الْبارِىءُ عَزَّ وَ جَلَّ عِبادِى آمَنْتُمْ بِسِرّى وَ صَدَّقْتُمْ بِغَیْبى فَأَبْشِرُوا بِحُسْنِ الثَّوابِ مِنّى ؛
بر مردم زمانى مىآید که امامشان از منظر آنان غایب مىشود. خوشا به حال آنان که در آن زمان در امر ما اهلبیت ثابتقدم و استوار بمانند!
کمترین پاداشى که به آنان مىرسد، این است که خداى متعال خطابشان مىکند و مىفرماید:
بندگان من!
شما به حجت پنهان من ایمان آوردید
و غیب مرا تصدیق کردید.
پس بر شما مژده باد که بهترین پاداش من در انتظارتان است.
امام باقر علیه السلام فرمود:
مطمئنا بدان! اگر من آن روزگاران را درک کنم،
جانم را براى فداکارى در رکاب حضرت صاحب الامر علیهالسلام تقدیم مىدارم.
آن گاه امام باقر علیهالسلام ادامه داد:
«خداوند متعال به خاطر ارجگذارى به چنین منتظران راستینى به آنان مىفرماید:
شما مردان و زنان، بندگان حقیقى من هستید. رفتار نیک و شایستهتان را مىپذیرم
و از کردار ناپسندتان عفو مىکنم
و به خاطر شما سایر گنهکاران را مىآمرزم و بندگانم را به خاطر شما با باران رحمت خود سیراب
و از آنان بلا را دفع مىکنم.
اى عزیزترین بندگان من! اگر شما نبودید، عذاب دردناک خود را به مردم نافرمان نازل مىکردم.»
زير باران بيا قدم بزنيم