مقبره صلاح الدین ایوبی

هنگام خروج از مسجد اموی دربی سمت راست توجه منو به خودش جلب کرد کنار اون نمایی از ستون هایی بود که در حال تخریب بودن وقتی میسر رو ادامه می دی به مقبره صلاح الدین ایوبی می رسی ، صلاح الدین با شیعیان خوب نبوده ولی تونسته بیت المقدس رو از صلیبیون پس بگیره :

برای اطلاع یه شرح حال از زندگیشو براتون گذاشتم

الملک الناصر صلاح الدین یوسف بن أیوب بن شادی بن مروان (به کردی: سه‌لاحه‌دین ئه‌یوبی، Selah'edînê Eyubî) فرمانروای ایوبی و یکی از سرداران مسلمان در جنگ‌های صلیبی بود ایوبیان دودمانی کردتبار بودند که از ۱۱۷۱ تا ۱۲۶۰/۱۲۵۰م در مصر و سوریه و عراق فرمانروایی کردند. پایتخت‌های ایشان دمشق و قاهره بود.

او در دوران حکومتش سه هدف عمده را دنبال می‌کرد: استوارساختن قدرت حکومت برای خود و خاندان ایوبی، سرکوب شیعیان و جنگ با صلیبیون؛ که به هر سه تا حدود زیادی دست یافت

صلاح‌الدین در سال ۱۱۳۶ میلادی در تکریت عراق از پدر و مادری کرد به دنیا آمد. خانواده او از پیشینه و تبار کردی بودند و اجدادا از شهر دوین بودند، که در ارمنستان قرون وسطی بود. پدرش، نجم الدین ایوب، در سال ۱۱۳۹ میلادی از تکریت تبعید شد و به این خاطر او و برادرش اسد الدین شیرکوه، به موصل نقل مکان کردند. او بعدها به اردوی عماد الدین زنگی پیوست که او را فرمانده قلعه خود را در بعلبک نمود. پس از مرگ زنگی در ۱۱۴۶ میلادی، پسر او، نور الدین، نایب السلطنه شهر حلب و رهبر زنگی‌ها شد. برخی تاریخ نگآران نقل می‌کنند که صلاح الدین، که در حال حاضر در دمشق زندگی می‌کردند، علاقه خاصی به این شهر داشت، اما اطلاعات دقیقی از کودکیش در دسترس نیست. صلاح الدین خود نوشته‌است : «بچه‌ها آنطور تربیت می‌شوند که پدرانشان شدند .» به گفته یکی از زندگینامه نویسان او، الورهانی، بود قادر به پاسخگویی به سوالات علمی در خصوص اقلیدس، الکتاب المجسطی، حساب، و قانون بود. او همچنین در قرآن و علوم دینی نیز سر رشته داشت تا حدی که منابع متعددی ادعا می‌کنند که در طول مطالعات خود او بیشتر علاقه منددر دین بود تا پیوستن به ارتش. شاید این به این دلیل بوده که در زمان جنگهای صلیبی مسیحیان در حمله ایی غافل گیرانه اورشلیم را از دست مسلمانان بیرون آوردند . صلاح‌الدین کار خود را در دربار اتابک زنگی از دست نشاندگان سلجوقیان در شامات شروع کرد و بعدها در مصر جانشین وی گردید. فرزند اتابک زنگی یعنی نورالدین پس از مدتی صلاح‌الدین را به همراهی عمویش شیرکو عازم مصر گرداند تا متحد اولین فرمانروای مصر را که شاهوار نام داشت در مقام خود حفاظت نماید که به وسیله یکی از رقبای خویش در مصر طرد شده بود.

مصر در این زمان تحت فرمانروایی یکی از خلفای فاطمی به نام ابو محمود عبدالله بود شیرکو و صلاح الدین مجبور بودند که با او حسن سلوک داشته باشند. از طرفی صلیبیون فهمیده بودند که اتحاد مصر و شامات برای آنها خطرناک خواهد بود به همین خاطر به شام حمله بردند که صلاح الدین انها را سخت به عقب راند و شکست داد. بعد از مرگ نورالدین زنگی، صلاح‌الدین حاکم آنجا شد و آغاز به بسط قدرت خود نمود. او حکومت خود را تا ایران گسترش داد و حجاز و یمن و نوبه و الجزیره را نیز به تصرف درآورد و در حرکت بعدی اورشلیم را از دست قوای صلیبی بیرون آورد. صلاح الدین شجاعانه در نبردی با ریچارد شیردل آنها را مجبور به ترک قسمت‌های زیادی از خاک فلسطین نمود.

وی بعد از سال‌ها مبارزه و مقاوت در برابر تمامی دشمنان در سال ۱۱۹۳ در دمشق درگذشت. بعد از مرگ او امپراتوری‌اش میان فرزندانش تقسیم گردید.

افضل به حکومت دمشق رسید. عزیز در قاهره و ظهیر در حلب حکومت کردند بعدها حکومت آنها به روسای محلی منتقل شد. تنها حلب تا سال ۱۳۹۰ در اختیار خاندان ایوبی قرار داشت.

مارشال دوگل درجنگ جهانی اول وقتی نیروهای نظامی اش را وارد امپراطوری عثمانی کرد پس از نبرد با نیروهای این امپراطوری وارد دمشق شد. دوگل به محض ورودش به دمشق بر سر قبر صلاح الدین ایوبی رفت و گفت: «صلاح الدین ما برگشتیم»!!

صلاح الدین ایوبی در جنگ با صلیبیان آنان را شکست داد و از بیت المقدس بیرون راند.

مسجد اموی قسمت دوم

مقام‏هاي موجود در مسجد جامع دمشق:

1. مقام حضرت هودعليه السلام‏،

2. مقام حضرت خضرعليه السلام‏،

 3. مقام و محل دفن سر حضرت يحيي‏عليه السلام‏ ،

 4. مقام امام زين العابدين‏عليه السلام‏ ،

 5. مقام رأس الحسين‏عليه السلام‏

 

مسجد اموی قسمت اول

از داخل یک بازارچه وارد حرم حضرت رقیه می شیم

بعد از حرم و داخل کوچه پس کوچه

البته حدود ۲۰۰ متر به مسجد اموی می رسیم

مسجد بزرگ اموی در سوریه یکی از مشهورترین اماکن باستانی و تاریخی در جهان به شمار می رود که مسلمانان در قرون وسطی از آن به عنوان یکی از عجایب چهارگانه دنیا نام می بردند. این مسجد آینه تمام نمای معماری اسلامی است و شکوه و توانایی هنر و معماری اسلامی را به نمایش می گذارد.

 

مسجد بزرگ اموی در دمشق یکی از مهمترین آثار تاریخی و باستانی سوریه به شمار می رود که قدمت آن به قبل از مسیحیت باز می گردد و تزئینات و آثار باستانی باقی مانده از آن بخوبی معماری اسلامی را به نمایش می گذارد.

مسجد بزرگ اموی به علت آثار باستانی و تاریخی بسیار عمیق اهمیت بسزایی دارد و نشانگر تمدن دینی است. این مسجد در واقع از مهمترین دستاوردهای معماری و دینی در جهان اسلام به شمار می رود.

در مکانی که اینک مسجد بزرگ اموی ساخته شده است، معابد متعددی وجود داشتند که مهمترین آنها معبد اله باران و سبزه آرامیها بودند. اگر چه در آن دوران معابد مشهور بسیاری در سوریه وجود داشتند اما آنها معمولی بودند، از این رو جز لوحهایی بر روی سنگهای سیاه یا سنگهای تراشیده شده که به این دوران باز می گردند، چیزی دیگر باقی نمانده اند.

رومیها برای اله خود معبدی می سازند و آن را " ژوپیتر" می نامند. پس از تخریب معبد اله آرامها، معبد ژوپیتر که قدیمی ترین معابد باقی مانده از دوران رومیهاست در دمشق ساخته شد. محوطه این معبد دو بخش دارد که هر بخش دیوارهای خاصی دارد. یک بخش از این دیوارهای کنونی مرتبط با مسجد بزرگ اموی است که عناصر اصلی آن به زمان تأسیس آن در دوران رومیها باز می گردد که در بخشهای جنوبی و غربی دیوار کاملا مشهود است.

پس از پیروزی مسیحیت و گسترش آن، مسیحیان از این مکان مقدس استفاده کردند و امپراتور تئودوس در سال ۳۷۹ کلیسایی به نام قدیس "ماری یوحنا" ساخت. اگر چه محققان و مورخان در شکل این کلیسا آراء متفاوتی دارند؛ اما به طور عموم می گویند که این کلیسا در حیاط معبد رومیها ساخته شده است.

پس از فتوحات اسلامی در سال ۶۳۵ میلادی، مسلمانان از این مکان برای اقامه نماز استفاده کردند و بقعه خاصی از آن را برای عبادت از هزار سال پیش انتخاب کردند . اولین محراب در اسلام " محراب صحابه" بود که مسلمانان در دیوار جنوبی آن را بنا کردند. این یعنی اینکه مسلمانان قبل از ولید بن عبدالملک این بخش از معبد را به عنوان محراب برگزیدند و از در کوچک سمت جنوبی وارد مسجد می شدند.

معاویه به ترمیم و بازسازی مکان نمازگزاران اقدام کرد و آن را به صورت موقتی مسجد کرد . مسلمانان نیمه شرقی معبد را گرفتند و مسجد خود را در آن بنا کردند و کلیسا را در بخش غربی برای مسحیان باقی گذاشتند. تا ۷۰ سال این وضعیت ادامه پیدا کرد و مسلمانان با مسیحیان در مجاورت هم فرایض دینی خود را به جا می آوردند.

در سال ۷۰۵ هنگامی که خلافت اموی به ولید بن عبدالملک رسید، او کلیسا را به مسجد ضمیمه کرد و برای مسیحیان در جاهای مختلف ۴ کلیسا ساخت که مهمترین آن کلیسای قدیس "ماری یوحنا" بود . ولید بن عبدالملک بخشی از دیوارهای معبد را که از دستاوردهای رومیها بود تخریب کرد و بقیه را برای ساخت داخل مسجد بر اساس تصمیم جدید حفظ کرد. اما هندسه این مسجد از دوره های قدیمی چندان باقی نمانده است و آنچه بیشتر به چشم می خورد معماری دوران اسلامی است که بر اساس شیوه معماری اسلامی قرون گذشته ساخته شده است.

ولید برای ساخت مسجد بسیار تلاش کرد و حتی آن را برای گردشگران قرار داد و به گفته مورخان در این راه هیچ کوتاهی نکرد. وی در ابتدا، طرح بنای آن را به روم فرستاد و ۱۲ هزار نفر از معماران و مهندسان آن سرزمین را برای ساخت به دمشق دعوت کرد و برای تزئین آن از بهترین سنگهای مرمر و دیگر سنگهای زینتی بهره جست. وی ستونهایی در این مسجد قرار داد که با طلا و جواهر و پوششهایی از ابریشم مزین شدند و محراب نیز با جواهر، قندیلهای طلا و نقره و معرقهای زیبا و زنجیره های طلا آراسته شدند.

مسجد اموی یکی از مشهورترین اماکن باستانی معماری اسلامی در جهان به شمار می رود که مسلمانان در قرون وسطا آن را یکی از عجایب چهارگانه دنیا به شمار می آورند.

این مسجد در واقع آینه عصر اموی است که توانایی، شکوفایی و پیشرفت آنها را در هنر اسلامی و معماری اسلامی در ساختار اولیه آن نشان می دهد؛ به گونه ای که اندیشمندان جهان از تزئینات و معماری حدود ۳ قرن و نیم پیش آن اظهار تعجب و شگفتی می کنند .

اگر چه این مسجد در طول تاریخ از تخریبها و آتش سوزیهای در امان نبوده است و طی دو بار آتش سوزی بخشهایی از آن از بین رفته و سپس توسط والیان امر مرمت شده است، اما همچنان در بخشهایی از آن معماری جدید و قدیم اسلامی کاملا مشهود است و مایه مباهات جهان اسلام به شمار می رود